przypadkowa teraźniejszość

Czasami blog jest po to, żeby posiedzieć tu w ciszy i  niech się nawet nic nie dzieje. Przejrzałam kilka miejsc, przypomniałam sobie początek pisania tutaj, wiem, że jest noc, ludzie blogowi śpią, ale są ich zeszyty, ich litery, ich melodie, ich obecności, ich komenty, ich rozmaite myśli, które nie przyszłyby mi do głowy.
Jest australijska kobieta, [...]

Przeczytaj cały Post »

wezwanie

Pani Depresji mówię tym wierszem:
Podejdź do niskiego okna,
wejdź przez drzwi zarośnięte winoroślą
ponad framugą. Powiesiłam dzwonki w oknie,
żeby poruszyło je tchnienie twojego nadejścia,
które może nastąpić o każdej porze roku.
W zimie śnieg odbija
światło na suficie. Jeśli przyjdziesz zimą.
błękitny cień przed tobą
rozłoży się na progu.
Latem wirowanie białego pyłu
I jasność przesiana przez liście.
Kiedy nadejdziesz , będę gotowa: tylko niepewna
- [...]

Przeczytaj cały Post »

tęczowy wąż świata

Próbuję ten blog zrozumieć na nowo. Wciąga mnie znowu śnienie świata. Czuję, że ono wciąż próbuje coś wyśnić do istnienia.
Wiem, że śnienie wyprzedza jawę, że to, co w tej chwili jest jawą, przed chwilą jeszcze nią nie było, a świat czasem jest tym, co opisuje ten australijski wiersz:
Jego cielskiem są góry. Jego ryk
jest starszym bratem krwawiącego [...]

Przeczytaj cały Post »